يك صنف آن است كه : علم را طلب مىكنند از براى بىخردى وجدل كردن . و يك صنف طلب علم مىنمايند براى زيادتى ، وتكبّر ، و فريب دادن مردم . و يك صنف طلب مىكنندبراى دانستن وعمل‌كردن ، پس آن صنف اوّل موذى مردم است ومجادله مىكند ومتعرّض گفتگوى مردم مىشود در مجالس ، ودانش وعلم خود رابسيار زياد مىكند و خشوع را برخود مىبندد ، وخالىاست از ورع وپرهيزكارى ، پس خدا براى اين عمل بينى ؛ او را بكوبد ، وپشتش را بشكند ، و آن كه براى مكر وتكبّر طلب مىكند صاحب مكر و فريب و حيله است و چون به امثال خود از علما برسد استطاله و گردن كشى وزيادتى مىكند ، و چون به اغنيا مىرسد شكستگى وفروتنى مىكند ، وچرب وشيرين ايشان را مىخورد ، ودين خود را براى ايشان ضايع مىكند ، پس خدا بينائى او را كور گرداند ، واثر او را از ميان بر طرف كند . و آن صنف ديگر پيوسته با اندوه وحزن‌است وشبها به عبادت بيدار است ، وتحت الحنك مىبندد بر كلاهى كه بر سر دارد و در تاريكى شب به عبادت مىايستد ، وعبادت بسيار مىكند ، وپيوسته ترسان است‌كه مبادا عبادتش مقبول نباشد ، و از عقوبت الهى خايف است ، وپيوسته مشغول دعا وتضرّع است ورو به كار خود كرده متوّجه اصلاح احوال خود است ، و اهل زمانهء خود را مىشناسد و از معتمدترين